گذشت اون دوره ای که 6 تا گل میخوردیم و شش تایی میشدیم و از خجالت سرمون رو بلند نمیکردیم. گذشت اون دوره ای که راحت میباختیم و بازیها رو یکی پس از دیگری وا میدادیم. امروز جوانان این مرز و بوم به استقلال ایران افتخار میکنند.

سرزمين كنوني ايران، تنها سي درصد از ناحيه‌اي وسيعی است كه در تاريخ با نام‌هاي‎ «ايران‌زمين» یا «ايران‌بزرگ» و در ‏جغرافيا با نام «فلات ايران» شناخته ميشود. توطئه بيگانگان و بی لیاقتی و عدم استقلال فکری سیاسی شاهان و وابستگی آنان به استعمارگران بخشهاي زيادي از اين سرزمين كهن را در فاصله كوتاه 196 ساله از ايران بزرگ جدا نموده است.

طی قراردادهای ننگین گلستان و ترکمنچای سرزمینهای قفقاز شامل (آران، شروان، ارمنستان، گرجستان، داغستان، اوستیای شمالی، چچن، اینگوش) به مساحت263700 کیلومترمربع از ایران جدا شد.

طی قرارداهای ننگین پاریس و پیمان منطقه ای مستشاران انگلیسی سرزمینهای شرقی شامل (هرات، افغانستان، بلوچستان و مکران) به مساحت 975225 کیلومترمربع از ایران جدا شد.

طی قرارداد ننگین آخال سرزمینهای ماوراءالنهر شامل (ترکمنستان، ازبکستان، تاجیکستان و بخشهایی از قزاقزستان و قرقیزستان) به مساحت 1226500 کیلومترمربع از ایران جدا شد.

طی پیمان ننگین منطقه ای مستشاران انگلیس سرزمینهای جنوب خلیج فارس شامل (امارات، بحرین، قطر، عمان) به مساحت 405287 کیلومترمربع از ایران جدا شد.

همچنین در گذشته های دور دوسوم کردستانات به مساحت تقریبی 200000 کیلومترمربع و عراق به مساحت 438317 کیلومترمربع از ایران جدا شد. این مقدار تجزيه يك كشور در تاريخ جهان بي سابقه است.

دردآور از آنکه از جدایی بحرین ۴۰ سال بیشتر نمیگذرد. در پي تصويب لايحه مورخ آبان 1336، بحرين «جزء لاينفك ايران و استان چهاردهم كشور» دانسته شد. اما محمدرضاشاه زير نفوذ و القاي انگليسي‌ها، در مصاحبه‌اي با روزنامه گاردين چاپ لندن در شهريور 1345 (اوت 1966) آنچه را در دل داشت بر زبان آورد: «با توجه به اين‌كه ذخاير مرواريد در سواحل بحرين به پايان رسيده است، از نظر ايران این منطقه اهميتي ندارد». بعدها در دي 1347 (ژانويه 1969) در دهلي‌نو، شاه بدون مراجعه به آراي عمومي مردم ايران يا بحرين و حتي بدون كسب مشورت از قواي مقننه و قضاييه و حتي وزارت امورخارجه اعلام کرد: «حاكميت بحرين را به دلخواه اكثريت مردم در يك همه‌پرسي آزاد زير نظر سازمان ملل متحد وامي‌گذاریم.»

همه‌پرسي ای بدون مشاركت عمومي و از میان اهالي و اصناف وابسته و غيرمستقل بحرين در زمان حضور بريتانيا در بحرين انجام شد. در نتیجه شوراي امنيت سازمان ملل طي قطعنامه شماره 278 مورخ 21 ارديبهشت 1349 استقلال بحرين و قبول آن كشور به عضويت سازمان ملل را تصويب كرد و از محمدرضاشاه به دليل آزادمنشي و قبول اصول دموكراسي در بحرين! تقدير و تشكر نمود.

اما وقتی تاج رفت و استقلال آمد، دنیا فهمید که ایران بیدار شده است. جوانان ما که نفس قدسی حضرت روح الله در آنان دمیده شده بود، چه مظلومانه در سرزمینهای فکه، شلمچه، طلائیه، هویزه و... به خون سرخ خود غلتیدند و غریبانه پرپر شدند تا به جهانیان بگویند دوران ذلت گذشته است و ما حاضر نیستیم یک وجب از خاک کشورمان را از دست بدهیم.

عشق است استقلال ایران، عشق است پیروزی ایران در تمامی عرصه های علمی، اقتصادی، سیاسی، بین المللی. عشق است آبهای آبی رنگ خلیج تا ابد فارس. عشق است خونهای قرمز رنگ جوانان باغیرت و خداجوی ایران.