صدای سکوت

حضرت علی (ع) فرمودند:« پس از ستایش پروردگار، ای مردم عراق! همانا شما به زن بارداری می مانید که در آخرین روزهای بارداری جنین خود را سقط کند و سرپرستش بمیرد و زمانی طولانی بی شوهر ماند و میراث او را خویشاوندان دور غارت کنند ... به من خبر دادند که می گویید علی دروغ می گوید!

خدا شما را ... بر چه کسی دروغ روا داشتم؟ آیا به خدا دروغ روا داشتم؟ در حالی که من نخستین کسی هستم که به خدا ایمان آوردم، یا بر پیامبرش؟ در حالی که من اول کسی بودم که او را تصدیق کردم ...

آنچه گفتم واقعیتی است که شما از دانستن آن دورید و شایستگی درک آن را ندارید ... پیمانه علم را به شما رایگان بخشیدم، اگر ظرفیت داشته باشید و به زودی خبر آن را خواهید فهمید. »(خطبه 71)

آیا منظور از جنینِ آخرین روزهای بارداری، نفت آماده استخراج از دل زمین است؟ ... نمی دانم.

آیا منظور از سرپرست و شوهر، حکومت و دولت مستقل و مقتدر است؟ ... نمی دانم.

آیا منظور از غارتگرانی که از دور می آیند، آمریکاست؟ ... نمی دانم.

آیا وقایع گذشتگان در سرنوشت امروزیان تاثیرگذار است؟ ... نمی دانم

ای بابا ! .. یعنی چی نمی دونم؟... پس آزار داری تیتر مطلبت رو این می ذاری و وقت ما رو می گیری؟

نه ... آزار ندارم... فقط می خواستم چند لحظه ای نگاههای گرمتان را مهمان وبلاگم کنم و ذهن کنجکاوتان را میزبان تفکری عمیق.

بیان حضرت برای سال 38 هجری و پس از فریب خوردن کوفیان از حیله عمروعاص و معاویه است. کوفیان پس از تحمل فراوان سختی های جنگ صفین در آخرین لحظه های پیروزی، فریب جریان فتنه را خورده و امامشان را تنها گذاشتند.

آنچه حتمی است، اینه که هیچ ملتی پسرخاله خدا نیست و رفتارهای یک قوم (اگر نگوییم برای آیندگان) لااقل در سرنوشت همان قوم اثرگذار است. از اینرو این رخداد برای ایران هم می تواند اتفاق بیافتد.

این یک سنت پایدار است: کسانی که قدر ولایت و امامت را ندانند و به سلاح تقوا و بصیرت دینی مجهز نشوند و در طوفانهای فتنه برانگیز امام خود را تنها بگذارند، بطور حتم دچار این رخداد خواهند شد. این سنت نه محدود به زمانی خاص است و نه محصور به مکان و ملتی خاص.

من هیچ پیش بینی را منتسب به حضرت نمی کنم و همچنین هیچ پیش داوری در مورد علت وقایع عراق نمی کنم. فقط به عبرت از جنگ صفین و وضعیت ایران اشاره کرده و دوستان را با یک مقایسه متفکرانه، تنها می گذارم.